Adem in Huis - opruimtherapie
Je lijkt het prima voor elkaar te hebben: een leuke man, lieve schoolgaande kinderen, een fijn huis en een goede opleiding. Alleen jij voelt je voortdurend gejaagd en gespannen. Alles wat je moet doen en onthouden vreet energie. Mede daardoor zit je (deels) thuis, maar ook daar vind je geen rust. Er is gewoon te veel rommel en daar schaam je je voor. Jij als slimme, ambitieuze dertiger zou toch in staat moeten zijn om op te ruimen en structuur aan te brengen? Het voelt alsof je tekortschiet, want hoe je ook je best doet, je loopt telkens vast.
Overal losse eindjes
Ongeopende mails, losse aantekeningen en half gelezen boeken...
Je vindt dat je moet blijven leren en groeien, als moeder, als professional en als mens. Dus je schrijft je in voor nieuwsbrieven en cursussen, slaat inspirerende berichten op en maakt overal aantekeningen van. Altijd weer iets nieuws, maar nooit tijd of rust om er echt iets mee te doen. Zo worden het allemaal losse eindjes in je huis én in je hoofd. Je wordt er moedeloos van.
Het speelgoed neemt het huis over
Speelgoed door het hele huis en de speelhoek puilt uit.
Je bent het maar gaan accepteren. Het kost te veel tijd en energie om de kinderen te laten opruimen, dus doe je het meestal maar zelf of laat je het liggen. Hoe doen ze dat toch op school?
Gauw in een tas
Verdwaalde spullen overal? Even gauw in een tas of doos. Uit het zicht...
Dat doe je als het je te veel wordt of als er visite komt. Je neemt je steeds voor om het later écht uit te zoeken, maar waar begin je? Wat doe je met spullen waar je geen beslissing over kunt of wilt nemen? Je schuift het voor je uit, maar het blijft je bezighouden.
Je blijft maar rennen
En toch loop je achter...
Je moet opruimen, afwassen of eindelijk die ene afspraak inplannen, maar je blijft hangen in doelloos scrollen of plannen maken. “Wanneer ga je nu eens gewoon iets doen?” vraag je jezelf boos af. Net als je wilt vertrekken, ben je natuurlijk weer van alles kwijt. Weer te laat!
Je kast puilt uit
En je weet vaak niet wat je aan moet trekken...
Veel kledingstukken passen niet meer lekker, sommige zijn zelfs van vóór je zwangerschap. Maar je hoopt nog af te vallen. Andere kleding past niet meer bij je, maar wat dan wel? Je weet niet goed wat je wilt uitstralen. En wat je wel wilt wegdoen, blijft hangen of rondslingeren omdat de energie voor actie ontbreekt. Dus blijft je kast vol.
Als je zo doorgaat blijft je huis een onmogelijke to-do lijst!
Geen toevluchtsoord, maar een onveilige plek met spullen die je eraan herinneren wat er allemaal niet is gelukt en welke dromen verloren gingen. Vaak opgeborgen of weggestopt, onzichtbaar voor anderen, maar toch een zware last die op je drukt, die je verlamt. Je weet niet waar je moet beginnen en je bent bang om wéér vast te lopen, dus blijf je het opruimen uitstellen. En dat wordt steeds zichtbaarder, niet alleen door het ontstaan van ‘stapeltjes waar je nog iets mee moet’, maar ook doordat het uitvoeren van andere taken steeds lastiger wordt. Het voelt alsof je altijd druk bent, maar hoe hard je ook je best doet je blijft achter lopen. Je werk, het huishouden, je gezin én je gezondheid hebben hieronder te lijden. Je wordt doodmoe van jezelf en van de rommel om je heen!